Terug naar overzicht
Op 21 juli liep COC Tilburg-Breda e.o. mee met de Roze Maandag Pride Walk, een protest waar we onze stem lieten horen voor de rechten van de LHBTIQA+ gemeenschap wereldwijd. Terwijl Pride in de loop der jaren steeds meer een feest is geworden, willen wij niet vergeten dat het oorspronkelijk een protest was. Het begon in 1969 als reactie op de onderdrukking van LHBTIQA+ personen, en helaas zien we wereldwijd nog steeds dat deze rechten stagneren. Daarom vonden wij het tijd om de bezoekers van Roze Maandag eraan te herinneren dat Pride niet alleen gaat over feest, maar ook over strijden voor gelijke rechten voor iedereen.
Pride begon in 1969 als een demonstratie voor de rechten van LHBTIQA+ personen, en helaas staan we vandaag de dag wereldwijd nog steeds voor enorme uitdagingen. COC Tilburg-Breda e.o. vond het dan ook de hoogste tijd om de duizenden Roze Maandag bezoekers eraan te herinneren dat Pride meer is dan feest: het is een strijd voor de rechten van alle gemarginaliseerde groepen. Wij eisen een wereld waarin solidariteit niet slechts een mooi woord is, maar waarin het daadwerkelijk wordt nageleefd.
Herdenken, vieren en eisen
Tijdens de Roze Maandag Pride Walk herdachten we de helden die vóór ons streden voor vrijheid en acceptatie, en vierden we het feit dat we onszelf mogen zijn. Maar we keken ook vooruit en eisten meer dan ooit aandacht voor de rechten van de LHBTIQA+ gemeenschap en andere gemarginaliseerde groepen wereldwijd.
Samen met vrijwilligers, leden en bezoekers van COC Tilburg-Breda e.o., en in samenwerking met diverse organisaties zoals Stichting Qult, Het Lesbisch Lentefeest, Jongerenwerk R-Newt, ENNU en Dolle Mina Tilburg, liepen we trots mee in het protestblok. Dit jaar stonden we extra sterk met loopbanners, vlaggen, protestborden, megafoons en een indrukwekkende meterslange intersekse progressieve pride vlag die door het centrum van Tilburg waaide.
Tijd voor solidariteit
Onderweg kregen we de vraag: “Waarom ook de Palestijnse vlag?” COC is al sinds 1946 een mensenrechtenorganisatie en onze solidariteit met andere volkeren is dan ook vanzelfsprekend. De Palestijnse bevolking lijdt onder een brute bezetting, en duizenden Palestijnen, waaronder meer dan 17.000 kinderen, zijn vermoord. Humanitaire hulp wordt tegengehouden, waardoor zo’n 900.000 mensen ondervoed raken. Dit is een ernstige schending van de mensenrechten, en het is belangrijk om deze kwesties aan te kaarten, zelfs tijdens Pride.
Ook eisten we aandacht voor andere grote mensenrechtenschendingen wereldwijd, zoals in Soedan, Myanmar en Oekraïne. Want we zijn pas echt vrij als iedereen vrij is. Daarom schreeuwden we luid: “No pride in genocide.”
Protest tegen de wereldwijde onderdrukking
De Pride Walk was niet alleen een protest tegen lokale, maar ook internationale problemen. We protesteerden tegen de anti-homowet in Oeganda, die onder andere de doodstraf voor homoseksuelen omvat, en het Pride-verbod in Hongarije. Deze maatregelen ondermijnen fundamentele mensenrechten en laten zien hoe kwetsbaar deze rechten kunnen zijn.
Daarnaast maakten we bezwaar tegen de recente ontwikkelingen in de VS, waar de regering de verwijzing naar trans- en bi+ personen van de Stonewall National Monument website heeft verwijderd, boeken met LHBTIQA+ gerelateerde inhoud verbrand worden, en belangrijke programma’s zoals PEPFAR (de bestrijding van HIV & AIDS) stopgezet worden.
In Nederland zijn we helaas ook niet volledig vrij van kritiek. We protesteerden tegen de wachttijden van wel zes jaar voor levensreddende genderzorg en de trage vooruitgang in de rechten van transgender- en genderdiverse personen wereldwijd.
Inclusiviteit en toegankelijkheid voor iedereen
Tot slot, de Pride Walk in Tilburg was niet perfect. De toegankelijkheid voor mensen met een beperking was onvoldoende, en dit benadrukte de noodzaak om alle evenementen werkelijk ‘All Inclusive’ te maken. We kunnen pas echt trots zijn als Pride niet alleen door velen, maar door iedereen gevierd kan worden.
Bij COC Tilburg-Breda e.o. blijven we strijd voeren voor gelijke rechten, meer solidariteit en de volledige emancipatie van alle gemarginaliseerde groepen. Omdat de strijd voor vrijheid en acceptatie nooit stopt.
We danken iedereen die met ons meeliep en die samen met ons blijft strijden voor een wereld waarin iedereen zichzelf kan zijn. Het is tijd om te blijven vechten voor een inclusieve en vrije toekomst.
